Ёшларнинг жисмоний ва маънавий камолотида спортнинг ўрни беқиёс экани барчамизга яхши маълум.
Мана, яқинда Тўдакўлда 327 мингдан зиёд ёшларни қамраб олган шахмат турнирининг финал босқичи бўлиб ўтди.
Келгуси йилда Тўдакўлда дунё стандартларига жавоб берадиган халқаро шахмат мактабини қуриб, фойдаланишга топширамиз.
Бу ерда жаҳоннинг энг машҳур гроссмейстерлари келиб, болаларимизга шахматнинг сир-асрорларини ўргатади.
Шунингдек, республикамиз бўйича маҳаллалар кесимида 631 минг ўғил-қизлар қатнашган волейбол, 671 минг йигитлар иштирок этган футбол ва мини-футбол баҳслари ҳам юқори даражада ташкил қилинди.
Ушбу мусобақалар ёшларнинг спортга қизиқиши жуда юқори эканини кўрсатди.
Биз мамлакатимизда спортни янада оммалаштириш, хусусан, ёшларни жисмоний тарбия ва спорт билан шуғулланишга кенг жалб этиш ҳақида кўп гапирамиз, қанчадан-қанча ишларни амалга оширганмиз.
Бироқ савол туғилади: шунга яраша биз кутган натижалар бўляптими? Соҳада қандай камчиликларга йўл қўйилмоқда?"
